Lost saçmalığı

Bu kadar insan yanılıyor olabilir mi?

Bu yazıyı dikkat çekmek ya da kendime “marjinal insan” izlenimi vermek istediğim için yazdığımı düşünebilirsiniz. Ne yazık ki Lost‘u defalarca izlemeye teşebbüs etmeme rağmen en fazla altıncı bölümüne kadar sabredebilmiştim.

En son denememde “bu kadar insan yanılıyor olamaz” düsturu ile birinci sezonu büyük zoruluklarla tamamlayabildim. Sonunda şunu gördüm ki, bu kadar insan bile yanılabiliyormuş.

3Ds Max’in yardım dosyalarına bakarak yapılmış gibi duran kalitesiz CGI efektleri bir kenara bırakalım  yapımcıların bölümleri, sahneleri, olayların akışını uzatmak için ellerinden geleni yapmaları diziyi bana göre hepten çekilmez hale getiriyor. Bir sığınağın kapısı 24 bölümün sonunda mı açılır sayın Lost yapımcıları? Öyle ortaya kutup ayıları atıp, siyah dumanlar çıkarıp “ilerde bir şekilde bağlarız hocam birbirine” mantığıyla dizi yapılmaz.

 Özellikle sanatsal sinema yapımlarında kullanılan bir teknik vardır. Yönetmen, seyirciye herhangi bir anlamı bulunmayan bir olta atar. Film sonrasında top sakallı Orçun Künek’vari sinema eleştirmenleri de “aslında filmdeki odun alt benliğimizi simgeliyordu” gibi varsayımlarla kendilerini paralar.

Bunun en trajikomik örneğini Andrey Tarkovski‘nin Stalker filminde bulabilirsiniz. Filmin bazı sahnelerinde kadraja giren bir sokak köpeğini, sinema eleştirmenleri “filmdeki köpek zamanı - mekan karmaşasını simgeliyor” diye yorumluyordu ama Tarkovski film setinde yeterli güvenlik sağlanamadığı için köpeğin kadraja girdiğini açıklamıştı.

Peki Lost’un neden bu kadar fanatiği var? Öyle tahmin ediyorum ki bu dizi, hayatlarındaki en büyük gizem Sturbucks‘ta içtiği Caffè Mocha bardağına adını yazdırıp fotoğraf çektirmek olan bir kitleye hitap ediyor. Ya da herkes yusufçuk şeklide kolye takıyor diye koşarak gidip satın alan “sürü psikolojisi” insanına…

Bu içerik 1244 kez okundu

İçeriğin Orjinal Hali
http://www.muratcileli.com.tr/lost-sacmaligi.html

Etiketler: Lost,Dizi